The Neverending Fantasy

ในที่สุดซิกฟรีดก็นึกเรื่องราวของบรินฮิลด์ออก แต่มันก็สายไปแล้วครับ เพราะบรินฮิลด์ได้แต่งงานกับกุนนาร์ไปเสียแล้ว ซิกฟรีดจึงไม่สามารถทำอะไรได้ ซิกฟรีดกลับไปหากุดดรุนผู้เป็นภรรยาของเขาและเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้น จากนั้นก็มอบแหวนอันด์วาริเนาท์ให้กุดดรุนเป็นผู้เก็บไว้
เหตุการณ์บานปลายในอีกหลายปีต่อมา เมื่อบรินฮิลด์กับกุดดรุนเม้าธ์กันตามประสาคุณนายว่าผัวชั้นนะเก่งกาจกว่าผัวหล่อนเป็นไหนๆ ฯลฯ กุดดรุนคันปากสุดๆ เลยโพล่งออกไปว่าคนที่ฝ่าเปลวไฟไปหาบรินฮิลด์น่ะ ไม่ใช่กุนนาร์หรอก ที่จริงแล้วเป็นซิกฟรีดต่างหากจึงเก่งกาจสามารถฝ่าเปลวไฟไปหาเธอได้ถึง 2 ครั้ง (กรุณาจินตนาการภาพตาม ถ้าเป็นละครไทยคงจะมีกรี๊ด ไม่จริ๊ง~ ฯลฯ กันอีฉากนี้แหละ - -") บรินฮิลด์ยืนกรานไม่ยอมเชื่อกุดดรุนครับ กุดดรุนก็เลยเอาอันด์วาริเนาท์มาโชว์บรินฮิลด์ (บรินฮิลด์เคยถือครองแหวนนี้อยู่พักนึงตอนซิกฟรีดไปหาครั้งแรก จำได้มั้ยครับ?)

บรินฮิลด์ทั้งเสียใจและโกรธมากที่สามีและคนที่ควรจะเป็นสามีเธอรวมหัวกันหลอกเธอ แม้ซิกฟรีดจะอธิบายกับเธอว่าตอนนั้นเขาต้องมนต์ของกริมฮิลด์อยู่ หรือเขาพร้อมที่จะไปจากกุดดรุนแล้วแต่งงานใหม่กับเธอแต่บรินฮิลด์ก็ไม่ยอมรับฟังสิ่งใด (นึกภาพละครไทยอีกที.. โอว เห็นภาพๆ) บรินฮิลด์ตั้งใจเสียแล้วที่จะแก้แค้นซิกฟรีด ในคืนนั้นนางแกล้งไปบอกกุนนาร์ว่าตอนที่ซิกฟรีดแปลงกายเป็นกุนนาร์นั้นนางได้สูญเสียพรหมจารีย์ให้กับเขาแล้ว กุนนาร์ก็โกรธเป็นอย่างมาก แต่กุนนาร์กับโฮกนีเคยสาบานเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่ซิกฟรีดเพิ่งมาถึงกวีคุงส์แล้วว่าจะไม่ทำร้ายซิกฟรีด กุนนาร์เลยให้น้องเล็ก (กุททอร์ม ผู้ไม่เคยมีบทบาทอะไรเลยตั้งแต่เล่าให้ฟังในคราวก่อน) ไปลอบสังหารซิกฟรีด

แต่มีหรือที่วีรบุรุษผู้เก่งกาจอย่างซิกฟรีดจะเสียท่าง่ายๆ กุททอร์มคว้าน้ำเหลวไปถึง 2 ครั้ง จนในครั้งสุดท้าย เขาตั้งใจจะสังหารซิกฟรีดในตอนหลับ กุททอร์มก็ย่องๆ มาถึงแทง ฉึ้ก! เข้าให้แล้วกำลังจะแจ้นกลับ แต่ปรากฏว่าซิกฟรีดซึ่งยังไม่ตายในทันทีพอรู้ว่ามีคนพยายามจะลอบสังหารก็เลยลุกขึ้นมาขว้างดาบใส่ ดาบของซิกฟรีดปักเข้ากลางหลังกุททอร์มตายคาที่ กุดดรุนตกใจตื่นมาเห็นซิกฟรีดกำลังจะตายก็ยิ่งตกใจใหญ่ แต่ซิกฟรีดกลับปลอบกุดดรุนผู้ภรรยาของตนอย่างสงบก่อนจะสิ้นใจ ไม่นานต่อมางานศพของซิกฟรีดก็ถูกจัดขึ้น

ภาพงานศพของซิกฟรีด

ในงานศพของซิกฟรีดนั้นเอง บรินฮิลด์ได้สารภาพกับกุนนาร์ว่าเรื่องที่ซิกฟรีดหลับนอนกับตนนั้นเป็นเรื่องโกหก และได้ให้คำพยากรณ์ไว้ว่ากุนนาร์กับเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ จะต้องประสบกับโศกนาฏกรรมด้วยกันทุกคนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จากนั้นนางก็ไม่อาจกลั้นความเศร้าโศกของตนเองได้ จึงสังหารซิกมุนด์ซึ่งเป็นบุตรที่ซิกฟรีดกับกุดดรุนมีด้วยกันเสีย ก่อนจะเชือดคอตายตาม ศพของบรินฮิลด์ถูกฝังด้วยกันกับซิกฟรีด

กุดดรุนอยู่แต่ในความโศกเศร้านับแต่นั้นมา แต่อยู่มาวันหนึ่งก็มีกษัตริย์พระองค์หนึ่งมาขอนางแต่งงาน กษัตริย์องค์นี้ทรงพระนามว่าอัทลี แต่อัทลีก็ไม่ได้รักกุดดรุนจริงๆ เพียงแต่ต้องการสมบัติของซิกฟรีดเท่านั้น (รวมถึงอันด์วาริเนาท์ด้วย) กุดดรุนยังไม่สามารถลืมซิกฟรีดได้จึงไม่ยอมแต่งงานด้วย
อย่างไรก็ตาม กุนนาร์กับกริมฮิลด์ต่างก็ต้องการให้กุดดรุนแต่งงานกับอัทลี เพราะอัทลีเกี่ยวข้องเป็นพี่ชายของบรินฮิลด์ จึงกลัวว่าอัทลีอาจไม่พอใจที่ไม่ได้ห้ามบรินฮิลด์เอาไว้เมื่อบรินฮิลด์จะฆ่าตัวตาย และนำมาใช้เป็นข้ออ้างยกทัพเข้ามารุกรานอาณาจักรของตนกริมฮิลด์จึงใช้มุขเดิมเอายาวิเศษมาให้กุดดรุนกิน ทำให้กุดดรุนลืมเรื่องของซิกฟรีดไป กุดดรุนจึงยอมแต่งงานใหม่กับกษัตริย์อัทลี
เช่นเดียวกับเมื่อครั้งซิกฟรีด พอกุดดรุนแต่งงานกับอัทลีแล้วก็ฟื้นความทรงจำกลับมาเหมือนเดิม หากแต่นางเห็นแก่หน้าพี่น้องของนาง (กุนนาร์กับโฮกนี) จึงยอมอยู่กับอัทลี นางอยู่กินมีบุตรด้วยกันสองคน

อย่างที่บอกไปแล้วว่ากษัตริย์อัทลีทรงปรารถนาในสมบัติต้องสาปของซิกฟรีด พอแต่งงานกันได้ไม่เท่าไหร่ก็เชิญกุนนาร์มายังดินแดนของตัวเอง แต่กุดดรุนไหวตัวทันจึงเขียนข้อความเตือนพี่ชายของตัวเองเป็นอักษรรูนห่อกับแหวนอันด์วาริเนาท์และขนสุนัขป่าส่งไปให้

สำหรับคนที่ไม่รู้จัก นี่แหละครับ อักษรรูน

เหตุผลที่ต้องเขียนเป็นอักษรรูนก็เพราะว่าเป็นอักษรที่ไม่ค่อยมีคนอ่านออกกันครับ แต่ปรากฏว่าสารเจ้ากรรมดันตกไปอยู่ในมือคนของอัทลีที่ดันทะลึ่งอ่านออกชื่อวินกี วินกีก็เลยแอบเปลี่ยนข้อความของกุดดรุนจากที่ "ห้ามไม่ให้มา" กลายเป็น "ให้มาเร็วๆ" แทน (รู้สึกคุ้นๆ มะ.. ยังกะพระรถเมรี - -")
แต่กุนนาร์กับโฮกนีก็ยังไม่โดนหลอกง่ายๆ ครับ เพราะขนสุนัขป่าเป็นสัญลักษณ์ของอันตราย แสดงว่าสารที่ส่งมานี่ต้องเป็นสารแจ้งเตือนแน่นอน แต่การที่มันมีข้อความธรรมดาเช่นนี้แสดงว่าต้องถูกแปลงข้อความไป ก็เลยเดาเอาไว้ก่อนว่ามันต้องเกี่ยวกับสมบัติของซิกฟรีดแน่นอน (แหม มันจะหลักแหลมอะไรปานนั้น) ก็เลยช่วยกันเอาสมบัติพัสถารทุกชิ้นของซิกฟรีดที่ได้มาทิ้งลงไปในแม่น้ำไรน์ สมบัติเหล่านี้จึงถูกเรียกกันในภายหลังว่าทองคำแม่น้ำไรน์ แล้วต่างก็ให้คำสัตย์สาบานว่าจะไม่บอกสถานที่ซ่อนนี้แก่ใครเป็นอันขาด

นิทาน (รึเปล่า?) เรื่องนี้ก็ดำเนินมาจนใกล้จบเต็มที่แล้ว คราวหน้าผมจะได้เขียนตอนจบซะที อยากเขียนเรื่องอื่นเต็มแก่แล้ว:P