The Neverending Fantasy

เมื่อนำสมบัติไปซ่อนเรียบร้อยแล้วกุนนาร์กับโฮกนีก็เดินทางไปยังดินแดนของกษัตริย์อัทลี ทันทีที่พบหน้ากันอัทลีก็เอ่ยปากขอสมบัติทันที กุนนาร์เองได้กล่าวปฏิเสธไปอย่างแข็งขัน เมื่อไม่มีทีท่าจะยอมอ่อนข้อให้อัทลีจึงให้ทหารที่ซุ่มอยู่โจมตีคณะเดินทางของกุนนาร์ในทันที และแม้ว่ากองทหารของกุนนาร์และโฮกนีจะเก่งกาจในเชิงรบแต่ก็พ่ายแพ้อย่างง่ายดายเพราะมีจำนวนน้อยกว่าอย่างเทียบกันไม่ติด
อย่างไรก็ดีกองทหารของกุนนาร์ก็รบอย่างมีเกียรติจนถึงคนสุดท้าย (ตีความได้อีกอย่างว่าตายกันหมด) กุนนาร์และโฮกนีถูกจับเป็นเชลยของกษัตริย์อัทลี แต่ทั้งสองก็ยังคงปฏิเสธจะเปิดเผยที่ซ่อนทองคำแม่น้ำไรน์ อัทลีจึงทรมานเชลยของตนอย่างเหี้ยมโหด
แม้ว่ากุนนาร์จะทนการทรมานไปได้ไม่ตลอดรอดฝั่งแต่เขาก็ยังไว้ลายนะครับ เริ่มแรกทีเดียวเขากล่าวแก่อัทลีว่าเขาได้สาบานไว้แล้วว่าจะไม่ยอมเปิดเผยที่ซ่อนขุมทรัพย์ให้ผู้ใดเป็นอันขาด จนกว่าโฮกนีจะสิ้นชีวิต (เมื่อเป็นเช่นนี้อัทลีก็ต้องตีความเข้าข้างตัวเองว่าถ้าสังหารโฮกนีเสียแล้วกุนนาร์จะต้องเปิดเผยที่ซ่อนแน่นอน) อัทลีประหารชีวิตโฮกนีตามคาดครับ แต่เมื่อกลับมาคาดคั้นกุนนาร์อีกครั้งกุนนาร์กลับหัวเราะก้องแล้วกล่าวว่า "ข้าจะไม่มีทางเปิดเผยที่ซ่อนให้แก่เจ้าเป็นอันขาด บัดนี้เมื่อโฮกนีจากไปแล้วมีเพียงข้าผู้เดียวเท่านั้นที่รู้ว่ามันอยู่ไหน" O o สรุปว่าแบบนี้ อัทลีฆ่ากุนนาร์ไม่ได้นะเนี่ย หลักแหลมจริงๆ แต่กุดดรุนกลับสาปแช่งการกระทำของสวามีตนซึ่งเป็นการหักหลังโฮกนี (โดยส่วนตัวแล้วผมเข้าข้างกุนนาร์นะ)

เมื่อเห็นว่าหมดทางที่จะคาดคั้นเอาคำตอบจากกุนนาร์ได้แล้ว อัทลีจึงสั่งให้ทหารเอากุนนาร์โยนลงไปในบ่ออสรพิษ (บ่อเลี้ยงงูนั่นแหละ) กุดดรุนพยายามที่จะช่วยก็เลยโยนเอาฮาร์ปซึ่งเป็นเครื่องดนตรีถนัดของกุนนาร์ลงไปให้ แม้ว่ากุนนาร์จะถูกมัดทำให้ใช้แขนไม่ได้แต่เขาก็เอาเท้าเล่นฮาร์ป (O o บ้าแล้ว อะไรมันจะเก่งปานนั้น) เสียงฮาร์ปไพเราะเสียจนบรรดางูๆ ทั้งหลายหลับปุ๋ยกันหมด แต่มีอยู่ตัวนึงที่ยังสะลึมสะลือมากัดถูกกุนนาร์ได้ กุนนาร์จึงเสียชีวิตด้วยพิษงู (อืม.. ยังไม่อภัยมณีพอแฮะ)

ภาพกุนนาร์กับฮาร์ปคู่ใจ (พอดีหาตอนที่ถูกโยนลงบ่อไม่ได้ครับ ขออภัย)

กุดดรุนเจ็บแค้นกับการกระทำของอัทลีมาก (ฆ่าญาติหล่อนซะสิ้นตระกูล) จึงล้างแค้นโดยการมอมเหล้าอัทลีกับข้าราชบริพารจนเมาแอ๋กันหมด แล้วดอดไปเชือดคอลูกชายที่มีกับอัทลีทั้งสองคน เอาเลือดมาผสมลงในไวน์และเอาเนื้อมาปรุงอาหารเสร็จเรียบร้อยก็เอาไปเสิร์ฟให้กับคุณฝาละมีของตน
อัทลีกินไปจนอิ่มแปร้แล้วก็ถามกุดดรุนว่า เอ.. วันนี้ลูกเรามันอยู่ไหนหว่า เห็นเงียบๆ ไป กุดดรุนก็ตอบกลับไปเสียงหวานว่าก็คุณเพิ่งดื่มเลือดแล้วก็กินเนื้อเขาไปหยกๆ ไงคะ (> < บรื๋อ สยองแฮะ ไม่คิดว่าจะโหดได้ขนาดนี้) พอพูดจบแล้วก็ชักดาบขึ้นมาแทงทะลุคอหอยของอัทลีตาย แล้วก็กล่าวกับศพอัทลีว่าเธอยังรักซิกฟรีดอยู่ และแม้ว่าเธอต้องอยู่ต่อไปโดยเป็นหม้ายก็ยังดีกว่าต้องมาแต่งงานกับเขา (อัทลี)

เมื่อคนที่เธอรักเสียชีวิตกันไปหมดแล้วกุดดรุนก็ตั้งใจจะโดดทะเลตาย แต่เธอกลับไม่ตายหนำใจเพราะถูกราชาองค์หนึ่งชื่อโจนัคร์ช่วยไว้ ทั้งสองแต่งงานกันมีลูกสามคนชื่อว่าฮัมเดียร์ ซอร์ลี และเอิร์พ กุดดรุนพาลูกสาวซึ่งมีกับซิกฟรีดไว้ก่อนหน้านี้ชื่อสวานฮิลด์มาอยู่ด้วย
หลายปีผ่านไป กษัตริย์จอร์มุนเร็คต้องการจะแต่งงานกับสวานฮิลด์ก็เลยส่งโอรสนามว่าแรนด์เวอร์มาช่วยจีบ (อ๊ะๆ มีลูกแล้วนี่เจ้าโคเฒ่า) แต่น้ำตาลใกล้มด ใครล่ะจะอดได้ แรนด์เวอร์ก็เลยจีบสวานฮิลด์ไปเองเสียฉิบ พอกษัตริย์จอร์มุนเร็ครู้เข้าก็เลยสั่งแขวนคอโอรสตัวเอง แล้วให้ม้าป่าวิ่งทับสวานฮิลด์ (เพราะรู้ตัวว่าจีบไม่ติดแล้ว โหดจริงๆ ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องโหดๆ)

คนนี้ล่ะ สวานฮิลด์ สวยมั้ยล่ะ?

กุดดรุนพอทราบว่าลูกสาวตัวเองตายก็เลยสั่งให้ลูกชายตัวเองไปแก้แค้นกษัตริย์จอร์มุนเร็ค เอิร์พแสดงความเห็นว่าพระองค์คงประหารสวานฮิลด์ด้วยความเข้าใจผิดมั้ง บรรดาพี่น้องเลยเข้าใจว่าเอิร์พไม่ยอมไปช่วยแก้แค้นก็เลยฆ่าเอิร์พทิ้งไปอีกคน (เลือดสาดอีกแล้วง่า T T) ฮัมเดียร์กับซอร์ลีใส่เสื้อเกราะที่มีอำนาจวิเศษซึ่งจะทำให้ดาบ หอก โล่ใช้การไม่ได้ แล้วบุกไปสังหารกษัตริย์จอร์มุนเร็ค

นางกุดดรุนสั่งให้ฮัมเดียร์กับซอร์ลีไปล้างแค้นให้สวานฮิลด์

เพื่อให้สมแค้น สองพี่น้องจึงช่วยกันตัดแขนขาจอร์มุนเร็คก่อนที่จะตัดคอ แต่ยังไม่ทันจะตัดคอจอร์มุนเร็คทหารรักษาการณ์ก็ไหวตัวทัน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรทั้งสองได้เพราะมีเสื้อเกราะวิเศษ อย่างไรก็ตามชะตาชีวิตของคนทั้งสองต้องถึงฆาตภายในวันนี้แล้ว เทพเจ้าโอดินจึงปรากฏกายขึ้น (เพราะไม่เห็นแววว่ามันจะตายภายในวันนี้ได้ไงถ้าไม่มาช่วย) แล้วกล่าวแก่จอร์มุนเร็คให้ใช้ก้อนหินขว้างใส่ทั้งคู่ก็จะเอาชนะเกราะวิเศษนี้ได้ ฮัมเดียร์กับซอร์ลีจึงถูกทหารรุมขว้างก้อนหินใส่จนตาย ถือเป็นอันสิ้นสุดเชื้อสายแห่งกวีคุงส์ และถือเป็นอันสิ้นสุดคำสาปแห่งแหวนด้วย เพราะยังไม่มีผู้ใดค้นพบทองคำแม่น้ำไรน์ได้เลยนับแต่นั้นมา