The Neverending Fantasy

กลับมาเขียนต่อตามคำเรียกร้องของใครบางคนฉลองสอบเสร็จ อ้อ! ก่อนจะมาฟังนิทานกันขอแถลงถึงที่มาของ theme ที่ใช้อยู่นิดนึง ที่เห็นมันรุ่มร้อนแดงเถือกแบบนี้ก็ไม่ใช่อะไรหรอกนะ มาจากอารมณ์เจ้าของ blog เองที่มันใกล้จะสอบอยู่รอมร่อยังอ่านหนังสือไม่ทันน่ะ (ไฟลนก้น ว่างั้น) สวยไม่สวยไม่รู้ล่ะ แต่มันได้อารมณ์:P

สารภาพตามตรงว่าหลังจากสอบเสร็จแล้วไม่มีเนื้อหาอะไรในหัวเลย แต่เห็นมีคนมาง้องแง้ง เอ้ย! มา request ว่าอยากอ่านแล้วก็เลยต้องเขียน เหลือบไปดู header ตัวเองก็เลยคิดว่าจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับมังกรดีกว่า แล้วอะไรล่ะที่มันจะคลาสสิคเกินเซนต์จอร์จไปได้

ครั้งนั้นมีเมืองๆ หนึ่งชื่อว่าเซเลน่าอยู่ในลิเบีย ใกล้ๆ กับเมืองนี้จะมีทะเลสาบขนาดใหญ่อันเป็นที่อาศัยของมังกร (เสริม : มังกรฝรั่งมักจะอยู่ตามถ้ำ cavern หรือทะเลสาบ lagoon อันนี้อ้างอิงจากเกม RPG)ซึ่งทุกคนก็คงทราบดีอยู่แล้วว่าความเชื่อทางตะวันตกไม่เหมือนกับตะวันออกเราซึ่งมังกรเป็นสัญลักษณ์ของโชคลาภ เขาถือว่ามังกรเป็นสิ่งชั่วร้ายก็เป็นธรรมดาอยู่เองที่จะต้องยกกรูกันไปปราบแต่ไม่ว่าจะมีอัศวินกี่คนๆ บุกเข้าไปก็ไม่สามารถจะปราบได้ เสร็จเจ้ามังกรนี่ทุกที (อย่าลืมนะครับว่านี่มันไม่ใช่ Final Fantasy มังกรน่ะมันไม่กระจอกขนาดนั้นหรอก)

มังกรตัวนี้มีความพิเศษกว่ามังกรอยู่ทั่วไปคือลมหายใจของมันมีพิษ ถ้ามันเข้าใกล้เมืองเมื่อไหร่ชาวเมืองก็จะถูกพิษของมันล้มตายกันเป็นเบือ ก็เลยต้องหาวิธีแก้กันขึ้นมาโดยการเอาแกะไปให้มันกิน พอมันกินแกะอิ่มแล้วก็เลยไม่เข้าใกล้เมือง อืม - -

ภาพของเซนต์จอร์จ ขออำภัยที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนวาด

แต่มุกเดิมๆ มันจะใช้ซ้ำไปได้สักกี่น้ำกัน จริงไหมครับ พอมันกินแกะหมดก็ไม่มีอะไรจะเลี้ยงมัน ชาวเมืองก็ต้องเอาแพะไปประเคนให้มันอีก คราวนี้แพะหมด ก็วัว ถ่วงเวลากันไปเรื่อยตามประสา แล้วท้ายที่สุดก็ไม่มีอะไรจะเอาไปให้มันกิน ก็ต้องยอมเอาคนเนี่ยแหละ เป็นเครื่องสังเวย เออ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมนะ เครื่องสังเวยต้องเป็นผู้หญิงด้วย เอาผู้ชายไปสังเวยไม่ได้เหรอ หรือว่าเนื้อผู้ชายมันไม่อร่อย - -a

แต่ก็แน่ละถ้าขืนบอกว่า "ใครสมัครใจเป็นเครื่องสังเวย ก้าวออกมาข้างหน้า" แบบพวกทหารคามิกาเซ่ของญี่ปุ่นมีหวังก้าวถอยหลังกันหมดแหงม ใครมันจะยอมเป็น เขาก็เลยใช้วิธีเสี่ยงทายกันเอา แรกๆ มันก็ดีอยู่หรอกไม่มีปัญหาอะไร แต่เรื่องดวงเนี่ยมันไม่เข้าใครออกใคร "What can go wrong, it will." เลยมีอยู่ครั้งนึงสุ่มมาโดนเจ้าหญิงเข้าซะเองเลย

พระราชาก็ทรงพระเครียดสิครับงานนี้ จะหาใครมารับเคราะห์แทนก็ไม่ได้ เพราะกษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ (อยากคืนก็ไม่มีชาวเมืองคนไหนรับแล้วล่ะ) สุดท้ายต้องยอมส่งพระธิดาไปเป็นเครื่องสังเวยจนได้ แต่สำหรับชาวเราที่ฟังนิทานกันมาตั้งแต่ยังท่องยี่สิบม้วนไม่ได้จนตอนนี้ที่ท่อง ก-ฮ กันไม่ได้แล้วก็ยังฟังนิทานกันอยู่คงจะรู้ดีว่ามันต้องมีคนมาช่วย! ทำไมต้องช่วยแต่เจ้าหญิงฟะ ชาวบ้านชาวช่องโดนสังเวยตั้งไม่รู้เท่าไหร่ไม่รู้จักมาช่วย [-สงบสติอารมณ์-] โอเค เล่าต่อละ คนที่มาช่วยที่ว่านี่ก็คือเซอร์จอร์จ ยังครับ ยังไม่เป็นเซนต์ เขาเป็นอัศวินก็เลยมีบรรดาศักดิ์เป็นท่านเซอร์น่ะ เซอร์จอร์จนี่มาจากต่างแดนครับ ขี่ม้าผ่านมาทางบึงพอดีเป็นองค์หญิงประทับยืนกรรแสงอยู่พระองค์เดียวก็เลยตรงเข้าไปทูลถามว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไงถึงมาทรงยืนกรรแสงอยู่เช่นนี้

พอทราบเรื่องทั้งหมดแล้วเซอร์จอร์จก็บอกว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวเขาจะปกป้องพระองค์เอง แล้วก็ทำเครื่องหมายกางเขนสีแดงอันใหญ่บนโล่ของตัวเอง แล้วพอมังกรโผล่มาเซอร์จอร์จก็ตรงเข้าไปต่อสู้กับมังกรอย่างกล้าหาญ ท้ายสุดเจ้ามังกรก็ถูกแทงด้วยหอกจนทะลุคอทีเดียว

St. George Fighting the Dragon
วาดโดย RaphaelloSanzioหรือที่รู้จักกันดีในชื่อ Raphael

จากนั้นเขาก็ให้เจ้าหญิงใช้เข็มขัดของพระองค์ผูกล่ามหอกจูงเจ้ามังกรเข้าไปในเมือง เสร็จแล้วเซอร์จอร์จก็จัดการฟันคอของมังกรขาดกระเด็นต่อหน้าชาวเมือง ชาวเมืองดีใจก็ร้องสรรเสริญชื่อของเขา แต่เซอร์จอร์จบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นความช่วยเหลือของพระผู้เป็นเจ้า ชาวเมืองจึงสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้าแทน หลังจากนั้นชาวลิเบียก็หันมาเข้ารีตนับถือคริสต์

เรื่องของเซอร์จอร์จยังมีต่ออีก แต่พอดีกว่าครับเดี๋ยวจะยาว เอาเป็นว่าหลังจากที่เขาตายแล้วก็ได้รับการยกย่องให้เป็นนักบุญ (Saint) อ้อ! จริงๆ แล้วเรื่องของเซนต์จอร์จนี่ไม่ใช่แค่ไว้ฟังสนุกๆ นะครับ แต่มังกรน่ะทางยุโรปถือเป็นสัญลักษณ์ของความละโมบภายในจิตใจมนุษย์ เพราะฉะนั้นเรื่องของเซนต์จอร์จต่อสู้กับมังกรนี่ก็คือการต่อสู้ภายในจิตใจของมนุษย์นั่นเอง ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดที่เล่ามานี้มีอยู่ในพระคัมภีร์ไบเบิ้ลครับ ใครสนใจก็ลองไปหาอ่านดูได้

PS คราวหน้าจะมาเล่าเรื่องมังกรในตำนานอื่นๆ อีก ติดตามกันให้สนุกนะครับ ^ ^